اين گروه معتقدند آنچه در خارج واقعيت دارد و داراى اثر مىباشد ماهيت است و وجود امرى اعتبارى است . اين قول به فلاسفه اشراقى نسبت داده شده و شيخ اشراق « 1 » در كتاب فلسفى خود « حكمة الاشراق » به تبيين آن پرداخته است . 2 - قائلين به اصالت وجود : گروه دوم معتقدند كه آنچه در خارج واقعيت دارد ، وجود است و ماهيّت امرى است اعتبارى كه از وجود انتزاع مىشود . صدر المتألهين « 2 » اولين كسى است كه اين موضوع را در صدر مباحث هستىشناسى مطرح كرد و آن را پايه‌اى براى حلّ مسائل ديگر قرار داد . وى اصالت وجود را به مشائيين « 3 »

--> ( 1 ) شيخ شهاب الدين يحيى بن حبش بن اميرك مكنى به ابو الفتوح سهروردى . در سال 545 يا 550 ه ق در سهرورد يكى از دهات زنجان متولد شد و در سال 581 ه ق وفات يافت . وى بنيان‌گذار مكتب اشراق ( روش ذوق و كشف و شهود ) در فلسفه بوده . ايشان داراى تأليفات متعددى از جمله : مطارحات ، لمحات ، حكمة الاشراق ، الواح العمادية ، الهياكل النورية ، المقاومات ، بستان القلوب ، رساله عقل سرخ ، آواز پر جبرئيل و . . . مىباشد . اشراقيين مسلك فلسفى خود را به افلاطون نسبت مىدهند . مقدمه حكمة الاشراق از سيد جعفر سجادى . ( 2 ) محمد بن ابراهيم قوامى شيرازى ملقب به صدر المتألّهين و مشهور به ملا صدرا . در سال 979 ه ق در شيراز متولد و در سال 1050 ه . ق در بصره درگذشت - وى بنيان‌گذار مسلك « حكمت متعاليه » در فلسفه بود كه در واقع نقطهء اتصال همه جريانهاى مختلف فكرى است . مشرب فلسفى وى مبتنى بر سه طريق برهان عقلى ، شهود قلبى و وحى قرآنى است كه حاكى از ذوق و ابتكار او در تأسيس يك مكتب فلسفى است . ( 3 ) مشائيين به كسانى گفته مىشود كه در مسلك فلسفى خود تنها به عقل و استدلالات عقلى تكيه